اگه اقرار یه روزی میون خواهش تو، لونه می کرد

اگه سقفی، دست عاشق منو، با دلت همخونه می کرد

اگه فریاد هنوزم، سر طنازی و انکار نداشت

اگه انکار دوباره، رو تن صبور دل پا نمی ذاشت

شاید این زمین بایر، هوس عاشقی رو بیشه می کرد

شاید این بیشه، بهار رو تو دل عاشقی، همیشه می کرد

آخه چشمای آدم، حرف سنگین دلو رو می کنه

می دونم پشت نگاهت، حسرتی، برق نگاه منو سوسو می کنه

دیگه از دورن شکستن، بهوای کسی، حاشا نداره

پرپر یاس امیدی، به زوال سوختن از دور، تماشا نداره

صحبت تنور این عاشقی اما یه نفس، مسابقست

توی این مسابقه، بین اون چشما و این دلا یجور معاملست

بذار این غرور من باشه، که پشتش میشه همنشین خاک

بذار این پیچک من باشه، که تن داده به عاشق کشیه حریص تاک

از سر ما که گذشت، ولی من بعد بیا و،  قصه خستگی رو بهونه کن

 اگه باز قسمت قلبی شد، شریک هوس خام دلت، عشقو ویرونه نکن 

 عشقو بی حد کردی، راهیو سد کردی

 دستیو رد کردی،آره بازم میگم... این تو بودی که بد کردی